Klimat
W co wierzą obrońcy starego modelu WPR
Rolnictwo jest często pozytywnie przedstawiane jako część rozwiązania w walce ze zmianami klimatu, usprawiedliwiając dodatkowe subsydia. Nie powinno być postrzegane jako część problemu, a podatków i handlu uprawnieniami do emisji należy unikać. Innymi słowy, produkcja rolnicza byłaby przenoszona do takich krajów jak Brazylia, gdzie kolejne lasy zostałyby wykarczowane, powodując jeszcze większe zmiany klimatyczne.
Bezpośrednie emisje w rolnictwie
Ramowa Konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu głosi, że rolnictwo jest odpowiedzialne za 10% emisji gazów cieplarnianych UE w 2007 roku. Podtlenek azotu (N2O), powstający przede wszystkim w wyniku używania nawozów mineralnych i obornika, jest odpowiedzialny za 49% tych emisji. Pozostałe 31% pochodzą od metanu (CH4) produkowanego w procesie fermentacji jelitowej, głównie przez bydło. 19% emisji (w formie podtlenku azotu jak i metanu) jest produktem zarządzania nawożeniem. Pola ryżowe zaliczane są do ostatniego procenta emisji.
Pośrednie emisje w rolnictwie
Rolnictwo kreuje również emisje poprzez konsumpcję energii i produkty rolnicze, takie jak nawozy i pestycydy. Te emisje są przypisywane energii i przemysłowi, ale w rzeczywistości spowodowane są przez rolnictwo.
Zmniejszona sekwestracja dwutlenku węgla poprzez gospodarowanie ziemią
Dodatkowo rolnictwo redukuje absorpcję CO2 przez powierzchnię ziemi. Lasy i użytki zielone pochłaniają węgiel w drzewach i substancji glebowej. W przeciwieństwie do użytków rolnych, które wydają się być źródłem węgla. Zbiory, orka i inne interwencje zmniejszają dwutlenek węgla składowany w glebie. Rolnictwo samo w sobie nie jest jedynie źródłem gazów cieplarnianych, ale także osłabia zdolność powierzchni ziemi do balansowania emisji z energii, przemysłu i transportu.
Rolnictwo przyjazne klimatowi
Dlatego sprawą najwyższej wagi jest uczynienie rolnictwa bardziej przyjaznym klimatowi. Rekomendacje dla takiego rolnictwa to: używanie międzyplonów, dostosowanie użycia nawozów do potrzeb upraw, redukowanie upraw, zapobieganie emisji metanu z hałd i zbiorników obornika, utylizacja biogazu jako zasobu. Większość z tych technik ma pozytywne efekty uboczne dla innych dóbr publicznych, najbardziej widocznych w jakości wody i powietrza oraz zapobieganiu erozji gleby. W wielu przypadkach są nawet ekonomicznie korzystne dla rolników, na przykład poprzez poprawę żyzności gleby i zmniejszone koszty nawożenia.
Wniosek
Obecna WPR inwestuje bardzo niewiele w promowanie zrównoważonego rolnictwa (patrz: Środowisko). Subsydia dla przyjaznego klimatowi rolnictwa powinny znacząco wzrosnąć. Uzupełniającym podejściem jest poprawa systemów doradztwa rolniczego w celu uświadomienia rolnikom ich własnych interesów gospodarczych, wiążących się z przyjaznymi środowisku technikami rolniczymi, a także ich wsparcie w okresie przejściowym. Ponadto UE powinna zwiększyć swoje inwestycje w badania i rozwój na rzecz zrównoważonego rolnictwa.
Najlepszym rozwiązaniem w celu nakłonienia rolników do przejścia na przyjazne dla klimatu zrównoważone rolnictwo w perspektywie długoterminowej jest opodatkowanie emisji gazów cieplarnianych albo włączenie ich w system handlu uprawnieniami do emisji. Taki schemat jest wprowadzany w Nowej Zelandii. W 2012 roku rolnicy będą musieli składać sprawozdanie ze swoich emisji, a płacić za nie w 2013. Na początku rolnikom będzie zagwarantowane 90% całości emisji sektora z 2005 roku za darmo, a dopiero w 2030 roku zapłacą za nie pełną cenę.