Subsydia Eksportowe

UE wydała 1 miliard euro na subsydia eksportowe w 2008 roku. Ponieważ jednak ceny spadły w 2009, oczekiwany jest wzrost wydatków, szczególnie dla sektora mlecznego. Jest to problemem, ponieważ:

• Subsydia eksportowe zakłócają konkurencję. Są po stronie rolnictwa ze szkodą dla produkcji i usług, a także zniekształcają produkcję rolną na korzyść dla tych produktów, które otrzymują najwięcej wsparcia.
• Subsydia eksportowe obniżają światowe ceny rynkowe dla produktów rolnych. To szkodzi rolnikom spoza UE i redukuje pensje niewykwalifikowanej siły roboczej, która jest zatrudniona w rolnictwie, szczególnie w krajach rozwijających się. W najgorszym wyypadku, subsydia eksportowe prowadzą do przerwania produkcji w tych krajach. Jeśli subsydiowane produkty nie mogą być już dostarczane na lokalny rynek, bezpieczeństwo żywności może być zagrożone.
• Subsydia eksportowe są darzone silną niechęcią przez partnerów handlowych UE. Oferują na dzień dobry pretekst dla krajów rozwijających się w celu podtrzymania taryf przeciwko niesprawiedliwej konkurencji – także produktów, które nie otrzymują (znaczących) subsydiów eksportowych.
• Subsydia eksportowe wymagają kontrolowania, czy produkty, dla których zostały przyznane, są właściwie eksportowane i czy wciąż pozostają narażone na oszustwa.
• Subsydia eksportowe mogą być podstawnie roszczone przez firmy, które nie eksportują żywności w dosłownym sensie. Na przykład linie lotnicze otrzymują subsydia do posiłków podczas lotów – gratkę dla ich kieszeni.

Oburzająca, podobnie jak subydia, ich abolicja w reformie WPR po 2013 roku nie powinna być traktowana jako wyznacznik sukcesu propagatorów reform. UE zobowiązała się już do zniesienia subsydiów eksportowych przed 2013 rokiem, jeśli Porozumie z Doha Światowej Organizacji Handlu (WTO) zostanie osiągnięte. Koniec wszystkich subsydiów eksportowych jest wymaganiem minimum, znakiem sukcesu reform jest skierowanie płatności bezpośrednich na dobra publiczne.